مهدی نظام الاسلامی؛ روزنامهنگار و تحلیلگر
دنیا حساب و کتاب خودش را دارد؛ صداهایی هست که برای خاموش کردنشان سنگرشکن میآورند، اما راهی را که گشودهاند نمیتوان خاموش کرد.
در این دنیا مردانی برمیخیزند که وزن حضورشان از مرزهای یک زمان و یک جغرافیا فراتر میرود. قامتهایی اثرگذار که وقتی دشمن تصمیم میگیرد صدایشان را خاموش کند، دیگر ابزارهای معمول کفایت نمیکند.
آنوقت است که سنگرشکن به میدان میآورند؛ انفجاری که زمین را میلرزاند و خبرش با تیترهای درشت بر پیشانی تاریخ مینشیند. آنان را شاید بتوان از صحنه روزگار برد، اما راهی را که گشودهاند، نه.
در همین دنیا اما کسانی هم هستند که همه هیبتشان به اندازه همان لکهای است که روی کت مینشیند. نه انفجاری لازم است و نه غوغایی. اندکی سس قرمز هم برای فروریختن آن شکوه ادعایی کافی است؛ لکه که بنشیند، آن وقار ظاهری آرامآرام از شانهها سر میخورد پایین.
قاعده دنیا چندان پیچیده نیست؛
بعضی صداها را با سنگرشکن خاموش میکنند،
بعضی هیبتها را همان یک لکه فرو میریزد.
و تاریخ، با همان دقت سرد و بیملاحظهاش، همیشه از همینجا وزن آدمها را میسنجد:
از بهایی که برای خاموش کردنشان پرداخت شده است.