مهدی نظام الاسلامی؛ روزنامه نگار
سالهاست به در خیره ماندهایم، منتظر صدایی از بیرون؛ کسی بیاید، دستی تکان بدهد و بگوید: «همهچیز درست میشود.»
اما حقیقت سادهتر از این خیالهاست: هیچکس خانه ما را بهتر از خود ما نمیشناسد. هیچکس هم به اندازه کسانی که در همین خاک نفس میکشند، درد و دل این سرزمین را نمیفهمد.
وقتی روزهای سخت رسیده، این مردم بودهاند که ایستادهاند؛ بیسروصدا، بیادعا، با دستهایی که شاید پینه بسته اما هنوز توان ساختن دارد، با دلهایی که خستهاند اما هنوز خاموش نشدهاند.
عجیب است که همین که طوفان میخوابد، دوباره نگاهمان میرود سمت بیرون؛ فراموش میکنیم همین ریشهها ما را نگه داشت، همین خاک، همین فرهنگ، همین همدلیهای کوچک و نادیده. هیچ آیندهای با امیدِ وارداتی ساخته نمیشود.
آینده را کسانی میسازند که گرد همین کوچهها را نفس کشیدهاند؛ کسانی که اگر سقف بلرزد، شانه زیرش میدهند، نه اینکه از آن فرار کنند.
این خانه اگر ترک برداشته باشد، باز هم خانه ماست؛ با خاطرههایش، با زخمهایش، با امیدی که هنوز زیر خاکستر نفس میکشد.
کلید این خانه گم نشده؛ نه پشت در مانده، نه در جیب بیگانهای است. کلید، همین حالا، در مشت ماست نه خارج نشینان نسخه پیچ .
به وحدت یکپارچه و ایرانی بودن افتخار می کنیم.